بیان: تنها دارنده نشان عالی سرآمد در کشور بیان: برترین شرکت نرمافزاری ایران به انتخاب سومین دوسالانه جوایز فناوری بیان: برگزار کننده مسابقه بین المللی با حضور برنامهنویسان برتر ۱۰۳ کشور جهان بیان: برگزیده جشنواره ملی ارتباطات در محور خدمات نوین بیان: برترین ارائه دهنده سرویس وبلاگ کشور به انتخاب جشن...

شاید ظاهرا همیشه بوی رفتن بدی، یعنی ترجیح بدی اونی باشی که میره، تا اینکه اونی باشی که میمونه و له میشه. اما پاش که بیوفته میبینی نه... ترجیح میدی اونی باشی که له میشه، تا اونی که له میکنه و از روش رد میشه و میره .

از چند ماه پیش دیگه کلاس شعر نرفتم، چون خوشم نمیومد کسی شعرامو نقد کنه . از چند ماه پیش دیگه شعر نمیگم، چون انقدر اولین مصراعشو نقد میکنم که در نطفه خفه میشه .

دستم از نگه داشتن نقاب خسته شده بود. گفتم واسه یه مدت کوتاه بذارمش زمین. ولی اون مدت کوتاه تبدیل شده به یه مدت خیلی طولانی. چون دیگه نه خودم همتشو داشتم نه دستم قدرتشو داشت که دوباره نقاب رو برداره و بزنه به صورتم . اما الان میخوام همه ی زورمو جمع کنم تو دستم و یه بار دیگه برش دارم و این بار برای هم...

تو زندگی چیزایی هست که بودنشون اوضاع رو بهتر نمیکنه، ولی نبودنشون حالتو خراب تر میکنه .

راننده ی وَن سیگار میکشید و زیر لب به اتوبوسی که راهشو سد کرده بود و دنده مورچه ای حرکت میکرد بد و بیراه میگفت. زنی که کنارم نشسته بود به بغل دستیش که یه مرد میانسال بود هشدار میداد که دستشو جمع کنه و بار آخرش باشه که بازوش میخوره به ایشون . مسافر ردیف عقب با صدای بلند با موبایلش حرف میزد، میگفت ورش...

کسی که واقعا سردش باشه نمیگه سردمه، می لرزه. کسی که واقعا میخواد بره خداحافظی نمیکنه، بی سروصدا میره. کسی که به ته خط رسیده باشه لوگ این نمیشه تا بنویسه من ته خطم. هدف فقط جلب توجهه، چیزیشون نیست.

منشی سعی میکنه بیمار رو که یه خانوم میانساله قانع کنه که همه جا نسخه ی اپتومتریست آزاده و دفترچه قبول نمیکنن. اما اون خانوم اصرار داره که همیشه با دفترچه حساب کرده. به نتیجه نمیرسن و میره میشینه . منشی روشو میکنه به من و شروع میکنه به غر زدن : انگار تازه اومده شهر. هرچی میگم باز حرف خودشو میزنه. لبخ...

بعضیا هم هستن که آزارشون به یه مورچه هم نمیرسه، چون تخصصشون تو آزار رسوندن به آدماست!

آدما بعد از اولین شکست، تبدیل به موجوداتی دو قطبی میشن. به این ترتیب که ممکنه یه قطب وجودشون عشق، نفرت یا هرچیز دیگه ای باشه، ولی اون قطب ثابتش همیشه ترسه، ترس.

یه پرنده ی ترکیبی هم هست که زیست بومش تو مغز منه، ترکیبیه از دارکوب و فاخته . مثل دارکوب نوک میزنه و سوراخ میکنه و فرقش با فاخته اینه که صبح تا شب به جای " کو کو" میگه "باختی ، باختی "

+ حرف زدن مثل رانندگی میمونه - هذیون میگی؟ + باور کن... یه مدت که بذاریش کنار دیگه یادت میره

در حال حاضر اگه بخوام یه "مشبهٌ به" برای خودم انتخاب کنم میگم همون آبی که انقدر بی حرکت و راکد یه جا مونده که تبدیل به مرداب و لجن زار شده. "موجود مختار" مضحک ترین ترکیب وصفی این روزای ذهن پریشونمه. کاش یه نفر از این بیداری ِ پرکابوس بیدارم میکرد...

گفت دوستت دارم و من وحشت کردم ... "دوست داشتن" خطرناک ترین اتفاق ِ ممکن نیست مگر؟

هروقت دختری روزی ده بار پروفایل تلگرامشو عوض کرد و عکسای شمال و پاساژ و کافه رفتن با دوستاشو گذاشت بدونید تازه کات کرده میخواد بگه بدون تو حالم خیلی هم خوبه.

"خیره شدن" فقط عادت بعضی از چشم هاست... درگیرشون نشید.